Η έσχατη πανδημία

«… Οι φωτιές απλώνονταν παντού στην πόλη, φωτίζοντας τα κτήρια με ένα απόκοσμο πορφυρό χρώμα. Ακούγονταν από παντού ουρλιαχτά, ανθρώπινες κραυγές πόνου και απελπισίας, σπασίματα, εκρήξεις, πυροβολισμοί, σπιναρίσματα από αυτοκίνητα, σε τρελές πορείες διαφυγής. Έστρεψε το βλέμμα του προς την τηλεόραση. Είχε σταματήσει εδώ και πολύ ώρα να εκπέμπει κάποιο είδους προγράμματος. Είχε μείνει μόνο μια καρτέλα, που είχε αρχίσει και αυτή να τρεμοπαίζει, καθώς τα κάθε είδους ηλεκτρικά δίκτυα ήταν έτοιμα να καταρρεύσουν.

Μη βγαίνετε από το σπίτι σας. Μη κυκλοφορείτε στους δρόμους. Αποφύγετε την επαφή με ανθρώπους που δεν τους ξέρετε, με ανθρώπους που φαίνονται άρρωστοι, που φέρονται παράλογα, με ζώα του δρόμου. Να τρώτε και να πίνετε μόνο συσκευασμένα τρόφιμα και υγρά. Μην ανοίγετε τα παράθυρα και τις πόρτες. Ασφαλείστε τα όσο καλύτερα μπορείτε. Να χρησιμοποιείτε σε κάθε περίπτωση μάσκες στο πρόσωπο. Να αλλάζετε ρούχα άμα βγείτε έξω.
ΜΗ ΒΟΗΘΑΤΕ ΜΟΛΥΣΜΕΝΑ ΑΤΟΜΑ!

Το τέλος είχε έρθει…
Ξεκίνησε σαν μια ακόμα επιδημία γρίπης, από μια μακρινή χώρα, και πριν το καταλάβει κανένας έγινε μια τεράστια πανδημία, που απλώθηκε σε όλον τον κόσμο. Τα νοσοκομεία και οι δομές υγείας κατάρρευσαν, μη μπορώντας να διαχειριστούν τον όγκο των ασθενών. Οι άνθρωποι άρχισαν να πεθαίνουν μέσα στον δρόμο και τα σώματα τους να έμεναν εκεί εγκαταλειμμένα και άταφα, βορά σε αδέσποτα ζώα, που άρχισαν να μεταφέρουν με τη σειρά τους το μικρόβιο σε μέρη που δεν μπορούσε πριν να φτάσει.
Απαγορεύτηκε η κυκλοφορία, ολόκληρες πόλεις και επαρχίες απομονώθηκαν, πόλεις εξαγνίστηκαν με την πυρηνική φωτιά, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να σταματήσει η εξέλιξη του ιού, αλλά ήταν πλέον αργά.
Οι κρατικές δομές άρχισαν να καταρρέουν παντού.

Η έσχατη πανδημία ήταν εδώ και ότι είχε επιζήσει από το ανθρώπινο γένος παρακολουθούσε ζαλισμένο και ανήμπορο το τέλος του να έρχεται…»